Van Leonie kreeg ik een gedicht toegestuurd, dat ze heeft geschreven over haar zusje Adrianne. Al eerder stond op deze web-log een deel van dit gedicht, maar omdat ze het nu afgemaakt heeft, volgt hieronder het hele gedicht. Dankjewel Leonie!
ROUWTIJD
Zonder mx92n lieve zusje verder gaan,
voor altijd de gedachte
kan ik mijn lieve zusje nooit meer spreken?
Tranen huilen, vragen waarom.
Verwerken moet je het, dat is rouw.
Is dat rouw, zwarte kleren, en peinzen hoe het was?
De zwarte kleren verdwijnen in de kast.
De tranen slijten, de waaromx92s die slijten,
Maar het gemis dat slijt nimmer en nooit,
Toch is er een troost die nooit zal wijken
De troost uit het eeuwige Woord;
Die zal ons troosten tot in het eindige van ons leven.
Daarom zijn zwarte kleren en tranen geen rouw alleen.
De gedachte aan ons lief zusje zal bij ons blijven,
De tranen worden gedroogd, de waaromx92s gestild.
Het feit dat ze in de hemel mag zijn, een heerlijke troost;
en wij op aardx92 moeten beseffen eens te moeten kunnen sterven,
en ook voor eeuwig veilig te moeten zijn.
Als we dat kunnen, hebben we dxe9 onmisbare troost,
Voor ons hart, lichaam en ziel troost voor tijd en eeuwigheid.